زيرا مشغول شدن اضطراب را ساكن مىكند .
به خصوص اگر سؤال از محبوب باشد و سؤال كنند كسى باشد كه اضطراب ناشى از اوست .
و لذا موسى جواب را گسترش داد و كلام را مفصّل نمود .
قالَ هِيَ عَصايَ
گفت : اين عصاى من است .
همين جواب در مقابل سؤال خداوند كافى بود ، اما موسى اضافه كرد :
أَتَوَكَّؤُا عَلَيْها
در راه رفتن به اين عصا تكيه مىكنم ، يا هر وقت بخواهم بر امور گوسفندانم قيام كنم اين عصا را به كار مىبرم .
وَ أَهُشُّ بِها عَلى غَنَمِي
« 1 » و با اين عصا برگها را از درختان براى گوسفندانم مىريزم .
وَ لِيَ فِيها مَآرِبُ أُخْرى
« 2 » و كارهاى ديگرى نيز با اين عصا انجام مىدهم ، مانند راندن گوسفندان و حركت دادن آنها با اين عصا و دفع گرگ وقتى كه گرگ متعرّض گوسفندان شود و سايهبان ساختن با اين عصا به اين ترتيب كه عصا را در آفتاب به زمين فرومىكرد و دو تا چخماق را روى آن مىگذاشت و عبايش
هامش
( 1 ) باز مولوى مىگويد :خواه ما را مار كن خواهى عصا * معجزه موسى و برهان توايمگر عصا سازى بيفشانيم برگ * وقت خشم و جنگ ثعبان توايم( 2 ) عطّار در الهىنامه مىگويد :عصاى او چو در معناى چنان شد * كه موسيش خصم دشمنان شد