از حيث صورت و معنى صدق مىكند ، و براى منع قوا و مدركات از توجّه به قلب است ، پس كافران هميشه بطور مستمر كارشان از اين نوع انفاق است .
لِيَصُدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ
تا مردم را از راه حجّ يا نبىّ يا ولىّ يا سينهاى كه به سبب اسلام و قلب باز شده است ، بازدارند .
فَسَيُنْفِقُونَها ثُمَّ تَكُونُ عَلَيْهِمْ حَسْرَةً
چون به اين گونه انفاق ، عوض داده نمىشود لذا با انفاق نقص هم پيدا مىكنند و حسرت مىبرند .
ثُمَّ يُغْلَبُونَ
سپس در ظاهر و باطن مغلوب مىشوند ، نزول آيه اگر چه دربارهء قريش ، وقتى كه به جنگ بدر خارج مىشدند و در اين مورد انفاق مىكردند ، مىباشد ، ولى اين معنى با عموميّت آيه منافات دارد .
وَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِلى جَهَنَّمَ يُحْشَرُونَ
تكرار موصول براى رسوا كردن و اشاره به علّت حكم است يعنى آنها كه كافر شدند ، همانطور كه كارشان انفاق به جهت منع مسلمين از راه خداست ، همچنين سلوك آنها جز به سوى جهنّم نيست .
زيرا كه شغل آنها انفاق در راه طاغوت است پس سلوكشان نيز در راه طاغوت مىشود كه آن راه جهنّم است ، كار ما اين است كه آنها را در هر آن بعد از آن و در هر حشر بعد از حشر به سوى جهنّم محشورشان كنيم .
و غايت اين كار ما كراهت و ناخوش داشتن اختلاط مؤمن