از پيش كردهايد بخشيده شود و اگر به كفر و عصيان روى آريد سنّت الهى و حكم ازلى بر اين قرار گرفته است كه مؤمنان را عزيز و بهشتى كند و كافران را ذليل و دوزخى گرداند
و اى مؤمنان با كافران جهاد كنيد تا در زمين فتنه و فسادى نماند و دين كلا براى خدا باشد و چنانچه دست از كفر كشيدند ، خدا به اعمال ايشان بصير و آگاه است ،
و اگر كافران به دين خدا پشت كردند ( نمىتوانند به شما آسيب برسانند ) و بدانيد كه البته خدا يار شماست كه بهترين مولى و يارىكننده است .
تفسير :
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ
كفّارى كه در انفاق استمرار دارند . بدان كه مال اختصاص به كالاى دنيوى ندارد بلكه اعم از كالاهاى دنيوى و قواى بدنى و قواى نفسانى است ، و در واقع آن قوا به مال بودن سزاوارتر است تا كالاهاى دنيوى .
زيرا نسبت مملوكيّت در قوا حقيقى است ، و در امور دنيوى اعتبارى صرف است و حقيقت ندارد ، و انسان تا چندى كه از اين بنيان و اساس خارج نشود اكتساب مال صورى و معنوى و انفاق آن ، او را مشغول مىكند پس اگر به خدا توجّه داشته باشد انفاق در راه خدا بر او صدق مىكند .
زيرا در آن حال انفاق در راه او يا در حفظ راه او و تقويت آن واقع مىشود امّا اگر توجّه او به ملكوت سفلى باشد انفاق در راه طاغوت به هر دو معنى بر او صدق مىكند .
يعنى انفاق او براى منع مردم از مسجد الحرام و از راه خدا