وَ شُرَكاءَكُمْ
لفظ « شركاء » با ضمّ خوانده شده تا عطف بر ضمير فاعل باشد ، و با نصب خوانده شده تا عطف بر « امركم » به لحاظ اصل معنى جمع باشد و ممكن است مفعول معه يا مفعول فعل محذوف باشد كه تقديرش چنين است : « و ادعوا شركاءكم » اين تحدّى و مبارز طلبى به جهت پشت قوى بودن به خدا و اطمينان به يارى اوست .
ثُمَّ لا يَكُنْ أَمْرُكُمْ عَلَيْكُمْ غُمَّةً
يعنى در اجماع امر و تصميم نهائى نهايت تدبّر و تفكّر را انجام دهيد تا ضرر و نفع آن بر شما پوشيده نماند يا اينكه عاقبت و سر انجام آن براى شما و بال و غم نباشد .
ثُمَّ اقْضُوا إِلَيَّ وَ لا تُنْظِرُونِ
سپس امرى را كه تصميم و عزم بر آن گرفته شده ، انجام دهيد .
فَإِنْ تَوَلَّيْتُمْ
اگر روى گردانيدن شما از حقّ به علّت زيان دنيوى شما باشد من كه از شما اجرى نمىخواهم .
فَما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ
اگر مىگوئيد چون من دروغ مىگويم و افترا مىبندم شما از حقّ روى بر مىگردانيد كه من با شما تحدّى كرده و در كمال اطمينان مبارز طلبيدم و شخص دروغگو كه اينچنين دشمن را به مبارزه نمىطلبد ، و اگر مىگوئيد به دنياى شما ضرر مىخورد و از حقّ روى برمىگردانيد كه من از شما اجرى نخواستهام ، پس وجهى براى اعراض شما نيست نه از جهت دنيا و نه از جهت آخرت .
إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ وَ أُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْمُسْلِمِينَ