هر كس مكر تواند كرد ،
و چون بر آنان كه منكر معاد و قرآنند آيات ما تلاوت شود ، گويند اين سخنان را ما شنيديم و اگر هم مىخواستيم مانند آن مىگفتيم كه چيزى جز سخنان و افسانههاى پيشينيان نيست ،
چون باز لجاجت كردند و گفتند خدايا اگر قرآن به راستى بر حقّ و از جانب تست باز هم پيروى آن نخواهيم كرد . پس با اين حال يا سنگى از آسمان بر سر ما ببار يا ما را به عذابى دردناك گرفتار ساز .
ولى تا تو در ميان آنان هستى ، خدا آنان را عذاب نخواهد كرد ، و نيز مادام كه از نافرمانى خدا استغفار كنند باز آنها را عذاب نكند ، و آن چه كردند كه خدا عذابشان نكند
و چگونه مستحقّ عذاب نباشند در صورتى كه راه مسجد الحرام را بر روى بندگان خدا مىبندند ( و اگر دعواى دوستى خدا كنند كذب است ) و آنها را هيچ رابطه دوستى با خدا نيست كه دوستان خدا جز اهل تقوى نباشند و لكن اكثر مردم از اين مطلب آگاه نيستند ،
و اگر به نماز خود دعوى محبّت كنند نماز آنها در خانه كعبه جز صفير و كف زدنى كه مردم را از نماز خدا باز مىدارد چيز ديگرى نيست . پس در آخرت به آنها خطاب شود بچشيد طعم عذاب را به كيفر آنكه كافر شديد .
تفسير :
وَ إِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِيُثْبِتُوكَ أَوْ يَقْتُلُوكَ أَوْ يُخْرِجُوكَ
به ياد آور ، يا به يادشان بياور آن وقتى را كه كافران نسبت به تو مكر مىكنند كه ترا زندان كنند ، يا بكشند يا اخراج كنند . اين سخن ياد آورى همان نعمت نجات از مكر كفّار است و آن وقتى بود كه قريش در دار النّدوة در مورد زندان يا قتل يا اخراج پيامبر جلسهء مشاوره تشكيل دادند و رأى آنها بالاتّفاق بر