خدا و سفرهاى آنهاست و اشاره به جميع مقامات سيركنندگان دارد ، زيرا ( تائبون ) اشاره به منازل حيوانى و مقامات خلقى آنها دارد ، چه توبه سير از خلق به حقّ است و آن سفر اوّل از سفرهاى چهارگانه است و انسان در اين سفر مقامات و مراحل متعددى دارد و جز خستگى و زحمت براى او چيزى نيست و لذّت او مساوى زحمتش نيست و لذا مىبينى كه بيشتر سالكين در همين سفر توقّف مىكنند و متحيّر مىمانند ، نه امكان بازگشت دارند و نه امكان ايستادن در مقام حيوانى شان ، چون يقين دارند كه آن مقام از مقامات جهنّم است و براى خودشان در آن مقام عذاب دردناك مىبينند و امكان گذر و سير به بالاتر از آن مقام را ندارند ، چون خستگىها زياد و يقين آنها ضعيف و لذّت بردنشان از مقامات انسانى اندك ، و نفوسشان از تحمّل ضعيف و قواى آنها در طلب مقتضيّات نفسهايشان قوى است .
و ( العابدون ) اشاره به مقامات حقّى آفرينش آنهاست ، زيرا كه عبوديّت عبارت از سير در مقامات انسانى و مراحل روحانى است تا منتهى به حضرت اسماء و صفات گردد ، و آن سفر دوّم از سفرهاى چهارگانه يعنى سفر از حقّ به حقّ است .
و
الْحامِدُونَ السَّائِحُونَ الرَّاكِعُونَ السَّاجِدُونَ
اشاره به مقامات حقّى آنها دارد ، يعنى سير در حضرت اسماء و تمكّن در تحقّق به حقايق صفات الهى ، كه آن سفر سوّم يعنى سفر به حقّ در حقّ است .
و
الْآمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّاهُونَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ الْحافِظُونَ