جهت كه مناسب با جمله
( وَعْداً عَلَيْهِ حَقًّا )
مىباشد بهتر است .
وَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ
يعنى آن بيعتى كه به دست جانشينان خدا انجام دادهايد ، يا آن وعده رستگارى بزرگى براى توبهكنندگان است .
التَّائِبُونَ
بنا بر قرائت رفع « التّائبون » از صفت مدح قطع شده است ، يا مستأنف است و از ما قبلش مقطوع تا جواب سؤال مقدّر باشد ، گويا كه گفته شده است : مؤمنين كه بشارت داده شدهاند چه كسانى هستند ؟
جواب فرمود : توبهكنندگان .
و بر هر دو تقدير آن خبر مبتداى محذوف است ، و به معصومين عليهم السّلام نسبت داده شده است كه آنها با جر خواندهاند تا صفت مؤمنين باشد ، و مقصود از توبه ، توبهء مخصوص است كه به دست جانشينان خدا جارى مىشود كه از ( اجزاى ) بيعت مذكور به حساب مىآيد .
الْعابِدُونَ
يعنى آنان كه عبد شدهاند و از بندگى نفسهايشان در آمده و در بندگى مولايشان داخل شدهاند ، يا مقصود اين است كه كار آنها مانند كار بندگان است يعنى كارشان به امر مولايشان است نه به امر خودشان .
الْحامِدُونَ
يعنى كسانى كه معتقد بوده و هر كمال و جمالى را از خدا مشاهده كردهاند كه حمد حقيقى همان است ، و خدا را طبق اعتقاد و شهودشان به كمال و جمالش ذكر مىگويند .
السَّائِحُونَ
يعنى در اراضى عالم صغير و عالم كبير سياحت مىكنند و در اخبار امّتهاى پيشين و در شرايع انبياء و مواعظ اولياء و نصايح آنها و در كتب آسمانى و مخصوصا قرآن