اجازه دادى ؟ ! اين خطاب به طور كلّى متوجّه كسانى است كه اجازهء تخلّف مىگيرند .
حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَكَ الَّذِينَ صَدَقُوا وَ تَعْلَمَ الْكاذِبِينَ
تا بدانى چه كسانى به دروغ عذر و بهانه مىآورند و اين در حقيقت عتاب و توبيخ كسانى است كه اجازهء تخلّف مىگيرند بدون اينكه عذرى داشته باشند از باب مثل معروف كه مىگويد : به تو مىگويم تا همسايه بشنود ( به در مىگويم كه ديوار بشنود ) ، و اين نوع گفتار از لطيفترين راههاى مخاطبهء بزرگان است بدين گونه كه نزديكانشان را مورد عتاب و سرزنش قرار مىدهند ، و مقصودشان غير آنهاست از باب كنايه و اسقاط آن غير از شأنيّت مخاطبه و مشافهه ، و قبل از توبيخ و عتاب به عفو ابتدا كرد تا لطفى به وى شده باشد .
لا يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ أَنْ يُجاهِدُوا
يعنى كسانى كه به خدا و روز قيامت ايمان آوردهاند از تو اجازه نمىگيرند كه جهاد كنند ، يا جهاد را ناخوش دارند ، يا در اينكه جهاد كنند تا چه برسد به اينكه اجازه تخلّف از جهاد بگيرند .
بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالْمُتَّقِينَ
آوردن اسم ظاهر به جاى ضمير براى اشعار به اين است كه مؤمنين همان متّقين هستند ، و اين وعدهء به آنان است كه عمل آنها كه جهاد با مال و جان آنهاست ، از خدا پنهان نمىماند .
إِنَّما يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ