قمى از امام صادق عليه السّلام نقل كرده است كه رؤيت ملكوتى ابراهيم چنان بوده است كه زمين و اهل زمين را بركند و برهنه كرد ، و نيز آسمان و اهل آن را ، و ملك كه آسمان را حمل مىكند و عرش و كسى كه بر عرش است ، و اين معنى دلالت مىكند بر اينكه فقط كشف صورى نبوده است .
فَلَمَّا جَنَّ عَلَيْهِ اللَّيْلُ
يعنى وقتى كه تاريكى شب همه جا را پوشانيد .
رَأى كَوْكَباً
ستارهاى ديد . در خبر است كه ستاره خاص بوده است .
قالَ هذا رَبِّي
اين كلام از ابراهيم محتمل است كه بر سبيل مماشات و كنار آمدن با قوم باشد به اينكه دخول در دين آنها را اظهار بنمايد ، سپس استدلال به غروب و زوال بر عدم تربيت استقلالى آن بكند تا اينكه به دعوت و انصاف نزديكتر ، و از فريب و بيراهه رفتن دور تر ، باشد .
و از اين كلام ، دروغ حرام لازم نمىآيد ، زيرا كه او در مقام اصلاح بوده ، يا قصد تربيت آنها را داشته است ، مانند تربيت و تأثير كواكب نسبت به مواليد به اذن خدا و اينجا توريه ( بيان امرى بر خلاف حقيقت در جهت تقيّه ) كرده است به نحوى كه گمان شود منظور او از ربّ همان ستاره است ( درحالىكه چنين نيست ) يا اينكه قصد انكار داشته و اينكه آن نمىتواند خدا باشد و لكن توريه كرده و مطلب را به صورت اخبار ادا كرده است .