وَ ما نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ
و ما فرستادهاى نفرستاديم مگر با شأن و لوى آنان كه بشارت داده شده است .
وَ مُنْذِرِينَ
و با شأن نبوى آنان كه انذار است .
فَمَنْ آمَنَ وَ أَصْلَحَ
پس هر كه به ايمان عام ، يا به ايمان خاص ايمان آورد ، يا كسى كه با بيعت به دست على عليه السّلام ، ايمان آورد ، و باوفا كردن به شرايطى كه بر بيعت با على عليه السّلام گرفته شده است خودش را اصلاح كند ، ( چنان كه گفته شد ، اصلاح ممكن نيست جز به سبب دخول ايمان به قلب كه ايمان خاص است ) .
فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
چنان كه گذشت ، خوف و اندوه از صفات نفس است ، و مؤمن مصلح از حدود نفس سفر نموده و به حدود قلب داخل شده است كه هر كس داخل آن شود ايمن مىشود ، و خوفش به خشيّت و حزن و اندوهش به اشتياق تبديل مىگردد ، كه در فارسى از آن به « درد » تعبير مىشود ، چنانچه گفته شده است :
قدسيان را عشق هست و درد نيست * درد را جز آدمى در خورد نيست
و خداوند اسلوب را تغيير داد ، زيرا منشأ خوف امر خارجى است كه گويا آن از عوارض نفس است ، و منشأ حزن قلب است كه آن از صفات نفس است از طرفى توافق رئوس آيهها ملاحظه شده است ، و تحقيق و تفصيل اين آيه در اوّل سورهء بقره گذشت .
وَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا
آنها كه با زبان حال يا قال آيات ما