وَ يَقُولُونَ سَيُغْفَرُ لَنا
و مىگويند : ما بخشيده خواهيم شد اين ادّعا از آن جهت است كه نفس در توسّل و رسيدن به خواستههايش مىخواهد راهى براى اطمينان طلب كند ، لذا گاهى مىگويد : نه ثوابى هست و نه عقابى و نه آخرتى و جز زندگى دنيا چيزى نيست .
و گاهى مىگويد : خدا كريم است و گاهى مىگويد هر كس به پيامبر منسوب و معتقد باشد ، معذّب نمىشود اگر چه گناهان اهل دنيا را داشته باشد ، و گاهى مىگويد : دوستدار على عليه السّلام داخل آتش نمىشود ، و حبّ على عليه السّلام حسنهاى است كه هيچ سيّئه و گناهى با وجود آن حبّ ضرر نمىرساند .
ولى نمىداند كه همهء اين پندارها غرور است و آنچه كه از جهت انتساب به نبىّ يا محبّت على بودن توهّم كرده است ادّعائى بيش نيست ، و آن انتساب به شيطان و محبّت شيطان است ، كه از شبهات نفسهايمان به خدا پناه مىبريم .
وَ إِنْ يَأْتِهِمْ عَرَضٌ مِثْلُهُ يَأْخُذُوهُ
و اگر متاع ديگرى همانند آن به دستشان بيفتد آن را نيز مىگيرند و مال دنيا را مقدّم بر احكام خدا قرار مىدهند و اينكه مىگويند خداوند ما را مىبخشد فقط ناشى از غرور نفس است .
زيرا آنكه اميد مغفرت دارد از چيزى كه منافى مغفرت است خوددارى مىكند .
أَ لَمْ يُؤْخَذْ عَلَيْهِمْ مِيثاقُ الْكِتابِ أَنْ لا يَقُولُوا عَلَى اللَّهِ إِلَّا الْحَقَّ
يعنى اينكه وراثت كتاب خوف از خدا را طلب مىكند ، نه