رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم از آنها پيمان گرفته بود كه خود رأى نباشند ، و دربارهء خدا جز حقّ نگويند ، و از كتاب و عترت او جدا نشوند .
وَرِثُوا الْكِتابَ
و وارث كتاب آسمانى گشتند ، كتاب نبوّت و احكام آن يا تورات بنا بر تنزيل و ظاهر آن .
يَأْخُذُونَ عَرَضَ هذَا الْأَدْنى
( دنى ) از ( دنوّ ) يا ( دنائت ) است يعنى عرضى كه عبارت از متاع دنياست اختيار مىكنند و آن حتما عارض و زائل است ، و جمله يا صفت بعد از صفت است و اختلاف با صفت اوّلى براى اشاره به استمرار آنان در عرض دنياست ، يا حال از ( خلف ) است چون آن مختصّ به صفت است ، يا حال از فاعل ( ورثوا ) است يا جواب سؤال مقدّر است ، گويا كه گفته شده است : به كتاب خدا كه به عنوان ارث به آنها رسيده است چه كردند ؟
پس خداوند فرمود : ( يأخذون . . . تا آخر ) و به هر تقدير مقصود ذمّ آنان است بر اينكه آنان كتاب را كه سبب اخذ نعيم ابدى و رسيدن به خير آخرت است به جهت حماقتشان وسيله عرض ( متاع و كالاى دنيا ) دنياى فانى قرار دادند .
زيرا كه اسناد اخذ به خلف كه مقيّد به وراثت كتاب است مشعر به اعتبار حيثيّت است .
پس واى ، سپس واى بر كسى كه احكام نبوى را به خود بسته و نسبت داده است و آن را وسيلهء اغراض دنيوى قرار مىدهد ، مانند بيشتر عامّه كه ادّعاى علم و فقاهت كرده و شرع و وراثت را به خود نسبت مىدهند .