ملامت و سرزنش است به اعتبار ترك تفكّر .
اتَّخَذُوهُ
صفت
سَبِيلًا
يعنى آن را معبود خود اتّخاذ كردند پس گوساله آنها را به راهى كه آن را راه خدا قرار دادهاند هدايت نمىكند ، يا مستأنف است ، يعنى گوساله را ، خدا گرفتهاند .
وَ كانُوا ظالِمِينَ
و به سبب اين نوع كارها ستمكار شدند .
وَ لَمَّا سُقِطَ فِي أَيْدِيهِمْ
و هنگامى كه حقايق بر ايشان روشن شد . اين مثل است در بين عرب و عجم ، كنايه از نهايت پشيمانى و حسرت و عاجز بودن از دفع چيزى است كه از پيش آمد آن افسوس مىخورند ، و آن انگشت به دندان گرفتن است ، يعنى پشيمان و عاجز شدند از رفع بلاى عبادت گوساله .
وَ رَأَوْا أَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوا قالُوا
از جهت اعتراف به گناه ، در حال تضرّع گفتند :
قالُوا لَئِنْ لَمْ يَرْحَمْنا رَبُّنا وَ يَغْفِرْ لَنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ
اگر پروردگار ما بر ما رحمت نكند و ما را نبخشايد هرآينه از زيانكاران خواهيم بود .
ترجمه و تفسير آيات 153 - 150
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيات 150 تا 153 ]
وَ لَمَّا رَجَعَ مُوسى إِلى قَوْمِهِ غَضْبانَ أَسِفاً قالَ بِئْسَما خَلَفْتُمُونِي مِنْ بَعْدِي أَ عَجِلْتُمْ أَمْرَ رَبِّكُمْ وَ أَلْقَى الْأَلْواحَ وَ أَخَذَ بِرَأْسِ أَخِيهِ يَجُرُّهُ إِلَيْهِ قالَ ابْنَ أُمَّ إِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُونِي وَ كادُوا يَقْتُلُونَنِي فَلا تُشْمِتْ بِيَ الْأَعْداءَ وَ لا تَجْعَلْنِي مَعَ الْقَوْمِ