تضرّع كنند و به خدا پناه برند به اين كه استبداد و انانيّت را ترك نمايند ، تا بدينوسيله مستحقّ رحمت خدا و قبول دعوتكننده شوند .
ترجمه و تفسير آيات 97 - 95
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيات 95 تا 97 ]
ثُمَّ بَدَّلْنا مَكانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتَّى عَفَوْا وَ قالُوا قَدْ مَسَّ آباءَنَا الضَّرَّاءُ وَ السَّرَّاءُ فَأَخَذْناهُمْ بَغْتَةً وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ ( 95 ) وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ وَ لكِنْ كَذَّبُوا فَأَخَذْناهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ ( 96 ) أَ فَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا بَياتاً وَ هُمْ نائِمُونَ ( 97 )
ترجمه :
( 7 / 97 - 95 )
سپس آن سختىها را به آسايش و خوشى مبدّل ساختيم تا آنجا كه به كلّى حال خود را فراموش كرده گفتند آن رنج و محن به پدران ما رسيده و ما از آن ايمنيم . به ناگاه آنان را به كيفر اعمالشان عقاب كرديم در حالى كه خود آنها از توجّه به آن عقاب غافل بودند ،
و چنان كه مردم شهر و ديار همه ايمان آورده و پرهيزگار مىشدند همانا درهاى بركات آسمان و زمين را بر روى آنها مىگشوديم و ليكن چون آيات و پيامبران ما را تكذيب كردند ، ما هم آنها را به كيفر كردار زشت رسانيديم ،
آيا اهل شهر و ديارى كه به نافرمانى خدا و اعمال نكوهيده مشغولند از آن ايمن هستند كه شبانگاه كه در خوابند عذاب ما آنها را فراگيرد ؟