هرگاه اينچنين شديد پروردگارتان را بخوانيد .
دعا در طلب ذات مدعوّ و در طلب چيزى ديگرى از او به كار مىرود آن چنان كه گوئى آنچه كه خوانده شده است عبارت از همان چيز است كه خواستگاه اوست ، و خود مدعوّ از باب مقدّمه خوانده شده است ، و هرجا لفظ دعا به صورت مطلق آورده شود مطلوب ذات مدعوّ است نه امرى غير از آن مگر اينكه قرينهاى قائم شود كه مطلوب غير ذات اوست .
و آنچه كه در اينجا مطلوب است ذات مدعوّ است گوئى كه گفته است : او در تدبير امور شما ناظر بر شما و نزد شما حاضر است و شما از آن غايب هستيد ، پس او را به خانههاى دلهايتان بخوانيد تا نزد او حاضر شويد به اينكه از غيبت خودتان خارج شويد و آن بيانگر همان فكر و حضور است كه صوفىها گفتهاند .
تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً
دو مصدر براى ( ادعوا ) هستند از غير ماده فعل ، زيرا كه تضرّع و خفيه عبارت از دو نوع دعاست ، يعنى دعائى كه بر زبان ظاهر شود ، و دعائى كه به زبان ظاهر نشود ، چون تضرّع ملازم ظهور بر زبان است ، يا چيزى است كه با صداى بلند خوانده مىشود يا با صداى آهسته ، چه تضرّع كم اتّفاق مىافتد كه از جهر و بلند كردن صدا خالى باشد .
و ممكن است به تقدير مصدر باشد ، يعنى دعاى تضرّع و خفيه ، يا اينكه هر دو حال باشند به اينكه مصدر به معنى مشتق يا به تقدير مضاف باشد يعنى صاحبان تضرّع ، و بعيد نيست كه