جزئى از مشيّت است و مشيّت همان عرش است ) .
توجيه بودن كرسى در عرش اين است كه جهتى كه منسوب به مضاف است محيط به جهتى است كه منسوب به مضاف اليه مىباشد ( يعنى عرش كه منسوب به مضاف مىباشد بر كرسى كه منسوب به مضاف اليه است احاطه دارد ) گاهى عقل كلّ ، عرش و نفس كلّ كرسى ناميده مىشود .
زيرا هر دو مظهر دو جهت مشيّت مىباشند .
و گاهى فلك محيط ، عرش ناميده مىشود و فلك ستارهدار كرسى زيرا اين دو مظهر ، خود مظهر عرش و كرسى مىباشند . « 1 »
يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهارَ
يعنى با شب زمان ، روز زمان را مىپوشاند ، با شب عالم طبع روز عالم ارواح را ، با شب ملكوت سفلى روز ملكوت عليا را يا با شب طبع انسان ، روز روحش ، با شب جهلش روز علمش ، با شب شهوات و غضبهايش روز رغبتها و مرضاتش ، با شب رذائلش روز خصائلش ، با شب مرضهايش روز صحّت و تندرستىاش ، با شب ضعفش روز قوّت و قدرتش را مىپوشاند . . . و هكذا .
يَطْلُبُهُ
يعنى به دنبال آن مىرود ، مانند كسى كه طالب
هامش
( 1 ) از آنجا كه فرمودهاند : ( قلب المؤمن عرش الرحمن ) قلب مقام عرش يا مشيّت است و اعضا و جوارح در حكم زمين و اعمال و افكار و حالات و . . . در حكم سماوات و مجموعهء اين زمين و آسمان عالم صغير در حكم كرسى است و در مقابل قلب كه عرش مىباشد ، محاط است و عرش محيط .