و اين كه ولىّ و دوستدار ما وسيعتر از بين اين و آن است .
يعنى بين آسمان و زمين ، سپس اين آيه را تلاوت فرمود :
قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا
يعنى آنچه كه در دنيا در دست ديگران غصب است در روز قيامت خالص و بدون غصب متعلّق به صاحب اصلى آنان است .
و در قول خداى تعالى :
أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّباتُ
بعد از قول خدا :
الْيَوْمَ يَئِسَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ دِينِكُمْ
و بعد از قول خداى تعالى :
الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ
اشاره به اين معنى است .
كَذلِكَ نُفَصِّلُ الْآياتِ
اين گونه آيات تكوينى را از قبيل استحقاق هر چيزى به آنچه كه حقّ و لايق آن است و دادن حقّ هر صاحب حقّى را به سبب آيات تدوينى تفصيل و گسترش مىدهيم .
لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ
براى كسانى كه در سلوك به آخرت به شدّت گام بر مىدارند ، و در علمشان فزونى مىبخشند ، زيرا كه علم عبارت از چيزى است كه ازدياد داشته باشد و متعلّق به آخرت باشد ، و هر ادراكى كه متعلّق به آخرت نباشد ، يا متعلّق به آخرت باشد و لكن اشتداد نداشته باشد به واسطهء اغراض دنيوى متوقّف بوده ، يا رو به پايين باشد نزد اهل اللّه علم ناميده نمىشود ، بلكه آن جهل است ، و اگر اسم علم بر آن اطلاق شود از باب همانندى و همراهى با مخاطبان آنان است .
پس كم اتّفاق مىافتد كه از چيزى كه مشعر به ذمّ آن باشد منفكّ گردد يا اسم علم از آن نفى نشود
وَ لَقَدْ عَلِمُوا لَمَنِ اشْتَراهُ