باشى ، چون استعمال قوا و اعضا در هر كارى زيادتر از مقدار تحصيل حقيقت آن فعل و زيادتر از تحصيل كمالات آن اعم از اين كه فعل واجب باشد يا مستحب يا مباح ، اسراف محسوب مىشود و اين معنى بر حسب تنزيل است . امّا بر حسب تأويل و باطن ، اسراف در خوردن و آشاميدن و پوشيدن به اين است كه در مورد هر يك از آنها نفس بر عقل غلبه كرده و از امر و نهى غفلت كند ، كه آن اسراف در تحصيل كردن مشتهيّات و خواستهاى نفس است تا جايى كه بر عقل و امر الهى غالب شود .
قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ
گويا كه ترك زينت و ترك مأكول و مشروب پاكيزه را از لوازم عبادت و طلب آخرت مىشمردند ، پس آنها را اوّلا امر به تزيين و اكل و شرب نمود ، و ثانيا از باب تأكيد تحريم آن را انكار نمود . و توصيف زينت به اخراج براى بندگانش جهت اشاره به اين است كه زينت اوّلا و بالذّات براى كسى است كه عبد خدا باشد و براى غير او به تبعيّت حاصل مىشود ، نه اين كه براى بندگان به خاطر عبادتشان حرام باشد .
وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ
رزق اعمّ است از رزق بدنى ، نباتى ، حيوانى ، انسانى و روحانى از روزىهاى روانها و دلها و جانها .
قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا
بدان كه دنيا و آخرت ذاتا براى خليفهء خدا خلق شده است ، و اين يكى از معانى و وجوه قول خداى تعالى است .