با ايمان عامّ كه عبارت از بيعت به دست توست و آن ايمان به توست ، يا با ايمان خاصّ كه آن بيعت ولوى و آن ايمان به ولايت است ، سپس خطاب را به قوم محمّد صلّى اللّه عليه و آله برگردانيد پس فرمود :
اتَّبِعُوا ما أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ مِنْ رَبِّكُمْ
از كتابى پيروى كنيد كه آن صورت ولايت است كه متّحد با على عليه السّلام است ، به قرينه قول خدا :
وَ لا تَتَّبِعُوا مِنْ دُونِهِ
و از آنچه كه نازل نشده پيروى نكنيد ، و اين معنى ظاهر لفظ است .
أَوْلِياءَ
شياطين انس را كه دربارهء آنها چيزى از پروردگار شما نازل نشده است دوست مگيريد .
قَلِيلًا ما تَذَكَّرُونَ
افسوس كه متذكّران به ذكر حقّ اندك هستند ؛ به جهت اندك بودن تذكّرشان بر آنها تأسّف خورده است .
وَ كَمْ مِنْ قَرْيَةٍ أَهْلَكْناها فَجاءَها بَأْسُنا
از قبيل عطف تفصيل بر اجمال است يا به تقدير ( اردنا اهلكناها ) است يعنى ارادهء هلاك آن قريه را كرديم .
بَياتاً
يعنى وقت غفلت و استراحت آنها .
أَوْ هُمْ قائِلُونَ
يعنى در روز و وقت خواب صبح ، كه باز وقت استراحت است .
فَما كانَ دَعْواهُمْ
پس كمك خواستن و استغاثهء آنها يا ادّعاى آنها در حين نزول عذاب ، سودى ندارد .