پس هر كارى كه با حضور در نزد اسم اعظم انجام بگيرد ، و آن را با صورت ملكوتىاش متذكّر گردد حلال است و وزر و وبالى با آن نيست و با تذكّر اسم اعظم به ترتيبى كه ما گفتيم ديگر آنچه كه ناپسند اسم اعظم است واقع نمىشود ، و مكروه اسم اعظم ناخوشايند و مكروه خداست ، پس از او حرامى كه خارج سنّت باشد واقع نمىشود ، و لذا گفته شده است :
كفر گيرد ملّتى ملّت شود .
و در صورتى كه ذكر خدا نباشد چه با قول ، چه با قلب و چه با فكر ، هر كارى كه انجام دهد ، اگر چه مباح باشد حرام مىشود . چنان كه گفته شده است :
هر چه گيرد علّتى علّت شود .
و از امام صادق عليه السّلام در حديث ذكر ( انهار ) آمده است كه فرمودند : آنچه كه سيراب شود و سيراب كند مال ماست ، و آنچه كه مال ماست براى شيعيان ماست ، و براى دشمنان ما بهرهاى از آن نيست ، مگر آنكه با غصب آن را تحصيل كنند . و اينكه تسلّط ( و دولت ) ما از ما بين آن و اين وسيعتر است ، در حالى كه اشاره به آسمان و زمين مىكرد ، سپس اين آيه را تلاوت فرمود :
قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا
كه در دنيا از آنان غصب كردهاند ، ولى در قيامت خالص و بدون غصب براى آنهاست .
و در خبر وارد شده است : دوستدار على عليه السّلام جز حلا چيزى را نمىخورد . چنان كه گفته شده است :