تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 125

مساهمون:

ص١٢٥
اينكه دوّمى ( همتايى ) براى او نيست پس شايسته است كه عبادت براى او باشد ، پس او را عبادت كنيد .
وَ هُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ وَكِيلٌ
او نگهبان هر چيز است و در تدبير اشياء احتياج به وكيل و واسطه از قبيل فرزند و غير آن ندارد ، چون به همه احاطه دارد . در اينجا اين سؤال به ذهن خطور مىكند كه با احاطه‌اى كه خداوند دارد آيا درك مىشود ؟ پس خداوند در مقام جواب فرمود :
لا تُدْرِكُهُ الْأَبْصارُ
يعنى چشمها او را درك نمىكنند نه چشمهاى بدنها و نه چشم‌هاى دلها ، چون خداى تعالى محيط است و محاط نمىتواند محيط را درك كند ، و لكن دلها مىتوانند با حقيقت ايمان او را درك نمايند .
وَ هُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصارَ
خدا چشم‌ها را درك مىكند زيرا شأن محيط ، ادراك محاط است .
وَ هُوَ اللَّطِيفُ
خداوند آن‌قدر لطيف است كه ديده‌ها از جهت قصورشان ، از درك آن قاصرند .
الْخَبِيرُ
آگاه به اشياء است كه از جملهء آنها ديدن است ، و مانند اين سخن را در علم بديع « تشابه اطراف » مىنامند .
قَدْ جاءَكُمْ
جواب سؤال مقدّر است ، گويا كه گفته شده است : وقتى كه ديده‌ها او را درك نكنند آيا ادراك او ممكن است ؟ فرمود : براى شما
بَصائِرُ
آمد ، بصائر جمع بصيرت است مانند