تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 127

مساهمون:

ص١٢٧
خداست و لكن اشاره به اين است كه حفظ و تدبير خدا بر بندگان موكول به پيش بودن استعداد و استحقاق بر عنايت خداوند است تا اينكه بندگان بر او احتجاج نكنند .
وَ كَذلِكَ نُصَرِّفُ الْآياتِ وَ لِيَقُولُوا دَرَسْتَ وَ لِنُبَيِّنَهُ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ
و همچنين ما در آيات قرآن ( به انواع بشارت و وعده و وعيد و لطيف و معانى ) تصرّف كنيم تا وسيلهء هدايت شود باز كافران نادان ايمان نياورده گويند : اين‌ها را تو به درس آموخته‌اى و ما آيات را براى آنان كه اهل دانشند بيان مىكنيم .
وَ كَذلِكَ
يعنى همچنين است تصرّف در آيات و حجّت‌ها كه آنها را بر حسب معنى در قالب الفاظى آورديم كه دسترسى به آن آسان باشد .
نُصَرِّفُ
يعنى پشت سر هم تصرّف مىكنيم .
الْآياتِ
آيات آفاقى و انفسى در عالم و در نفوس و در الفاظ تا گروهى كور شوند ، و گروهى بينا و بصير گردند .
وَ لِيَقُولُوا
تا گروه عوام بگويند . « لام » براى بيان عاقبت است . « درست » « درست » و « دارست » به صورت معلوم با « تاء » خطاب خوانده شده است ، يعنى خواندى و مذاكره نمودى و آموختى ، و « درست » با تاء تأنيث با فتح راء و ضمّ آن ، و « دارست » با تاء تأنيث ، و « درست » به صورت مجهول و با تاء تأنيث ، و « درسن » با نون جمع مؤنّث ، و « دارسات » به صورت جمع اسم فاعل خوانده شده است ، و همهء اين‌ها از « الدّروس » بمعنى « الاندراس » است .