ترجمه :
خداى يكتا را بپرستيد و چيزى را بر او شريك قرار مدهيد و نسبت به پدر و مادر و خويشان و يتيمان و فقيران و همسايگان نزديك و بيگانه و دوستان موافق و رهگذران و بندگان و پرستاران كه زير دست شمايند نيكى و مهربانى كنيد كه خدا مردم خودپسند و متكبّر را دوست ندارد .
تفسير :
وَ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ لا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئاً
چون خداوند اراده نمود تا حسن نسبت را به كسانى كه سزاوار محبّت و حسن صحبت و معاشرت هستند بيان كند ، خودش را مقدّم نمود زيرا كه خداى تعالى سزاوارترين كس به حسن نسبت و بذل خدمت است ، و راه حسن نسبت با خودش را بيان نمود تا اينكه بندگى براى خود را خالص گرداند و شرك در عبوديّت را نفى نمايد . زيرا راه در اينجا منحصر به همان دو چيز است .
و امّا طريق حسن نسبت با غير خدا را مطلق گذاشت چون راه آن منحصر در امر مخصوصى نيست و كسانى كه مستحقّ خدمت هستند ، بر حسب ترتّب آنها در استحقاق ، نامشان را ذكر فرمود .
و چون والدين به پدر و مادر جسمانى و روحانى تعميم داده مىشود و والدين روحانى مستحقّ اين هستند كه مستقلا به آنان توجّه شود و چيزى در حكم با آنها شريك قرار داده نشود و به جهت همين تعميم است كه كفر و شرك در آيات و در تفاسير معصومين ( ع ) ، به كفر و شرك آوردن به على ( ع ) يا به ولايت تفسير شده است . . . و لذا پدر و مادر را خداوند مقرون به خودش ذكر نمود ، و فعل را انداخت و مصدر را مؤخّر كرد تا موهم اين باشد كه قول خدا
بِالْوالِدَيْنِ
عطف بر جار مجرور است و اينكه معنى آيه اين است : كه شرك نياوريد
وَ بِالْوالِدَيْنِ
و به پدر و مادر
إِحْساناً
به طريق شايستهاى احسان كنيد
وَ بِذِي الْقُرْبى
و همچنين به خويشاوندان .