شرك بورزد خداوند بهشت را بر او حرام كرده است ، و آن يا بيان قول عيسى ( ع ) است ، يا ابتداى كلام است كه از جانب خدا مىباشد كه بر اثر شرك از راه بهشت كه توحيد مىباشد به خطا رفته است .
وَ مَأْواهُ النَّارُ
و جايگاه او آتش است ، زيرا كسى كه راه بهشت را خطا كند حتما راه جهنّم را مىپيمايد چون واسطهاى نيست و انسان بالاخره به يك جهت از جهات حركت مىكند و از قوّهها به فعليّتها خارج مىشود .
وَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ
و براى ستمكاران ياورى نخواهد بود ، آوردن اسم ظاهر ( ظالمين ) به جاى ضمير مشعر به ظلم او و به علّت حكم است ، زيرا همانطور كه براى ظالم ولىّ تصوّر نمىشود كه متولّى امور او بوده او را تربيت كند همچنين براى او يارى كنندهاى تصوّر نمىشود كه او را از عذاب خدا نجات دهد ، زيرا كه نصير و ولىّ عبارت از نبىّ و ولىّ و جانشينان آن دو است ، و ظلم عبارت از انصراف و اعراض از آن دو و از توحيد است ، و اعراضكننده استحقاق قبول ندارد چون اكراه در دين نيست ، و هر كس مقبول خدا نباشد نصرت و ولايت براى او محقّق نمىشود ، و به ذكر « انصار » اكتفا كرد چون وقتى ناصر و يارىكننده نباشد به طريق اولى ولىّ هم ندارد ، يا از باب اينكه هر يك از نصير و ولىّ آنگاه كه تنها استعمال شود اعمّ از آن دو مىباشد . و ممكن است اين كنايه از كسانى باشد كه بعد از آن دربارهء ائمّه ( ع ) همان سخنانى را گفتند كه دربارهء مسيح گفته بودند .
[ سوره المائدة ( 5 ) : آيه 73 ]
لَقَدْ كَفَرَ الَّذِينَ قالُوا إِنَّ اللَّهَ ثالِثُ ثَلاثَةٍ وَ ما مِنْ إِلهٍ إِلاَّ إِلهٌ واحِدٌ وَ إِنْ لَمْ يَنْتَهُوا عَمَّا يَقُولُونَ لَيَمَسَّنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ ( 73 )
ترجمه :
البتّه كسانى كه سه خدا را قائل شدند ( اب و ابن و روح القدس را خدا گفتند ) كافر گرديدند و حال آنكه جز خداى يگانه