مقام معروفيّت ، كه به نام نفس رحمان و حقيقت محمّديّه و اضافهء اشراقيّه و عرش رحمن و ولايت مطلقه ، و مشيّت و حق مخلوق به او و امثالهم ظاهر گرديده است ، كه همه آنها از اسماء خدا مىباشد . و اين غير از هزار هزار اسم خداى تعالى است زيرا شأن خداى تعالى اين است كه مصداق آن اسماء در مقام ظهور باشد ، و آن اسماء به اعتبار خودش بدون اعتبار به هيچ حيثيّتى ، يد اللّه است و به اعتبار اينكه آن اسماء وجهى به سوى خدا دارند و وجهى به سوى خلق ، و به اعتبار پيوستگى آنها به ملكوت عليا و سفلى ، و به اعتبار ظهور لطف و قهر در آن اسماء دو دست خدا ناميده مىشود و محقّق مىگردد . ازاينرو گفته شده كه هر دو دستش جانب يمين و راست است . و اين گفته شده : ( اى خدائى كه دو دستت را به رحمت باز مىكنى ) در همين مقام است ، و چون آن اسماء به ماهيّتها و اعيان ثابته مىپيوندد ، در آنها اسماء متقابل چون لطيف و قاهر و رحيم و منتقم ، ظاهر مىشود . همچنين براى هر صنفى از اسماء خداى تعالى عالمى است كه محلّ ظهور آن صنف است . پس عالم ارواح و اشباح نورى كه عالم مثال و فلكيّات است همهاش مظاهر اسماء لطيفهء خداوند است ، و عالم سفلى كه عالم شياطين و اجنّه و مقرّ ارواح خبيثه كه در همانجا جهنّم و آتش آن است ، مظاهر اسماء قهريّه خداوند مىباشد .
عالم عناصر با مواليدش تمام مظاهر لطف و قهر است . پس اسماء لطفى و قهرى خداى تعالى دو دست خداست ، و به همين اعتبار نيز دو دستش راست است ، و مظاهر اسماء لطفى از قبيل عالم ارواح و سماوات جانب راست او است . و قول خدا :
السَّماواتُ مَطْوِيَّاتٌ بِيَمِينِهِ
و ( اصحاب اليمين و اصحاب الشمال ) اشاره به اهل اين دو عالم است ، و لكن بودن آن دو عالم يمين و شمال به اعتبار خود آن دو است ، نه نسبت به خداى تعالى ، زيرا كه هر دو عالم نسبت به خداى تعالى يمين است ،