وَ أَكْلِهِمُ السُّحْتَ لَبِئْسَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ
و حرام خوارگى آنان ، اين مطلب ، بيان نكوهش از فعل آنان است .
لَوْ لا يَنْهاهُمُ الرَّبَّانِيُّونَ وَ الْأَحْبارُ
درباره ربانيّون و احبار پيش از اين گفتيم كه اوّلى مرتاضها و دومى علما هستند .
عَنْ قَوْلِهِمُ الْإِثْمَ
قول اعم از گفتار و كردار است چنانچه تحقيق آن گذشت .
وَ أَكْلِهِمُ السُّحْتَ لَبِئْسَ ما كانُوا يَصْنَعُونَ
تعبير به
يَصْنَعُونَ
در اينجا اشاره به اين است كه ذمّ اينان رساتر از سابقين است ، زيرا در آيهء سابق به سبب جهل و نادانى خود عمل مىكردند ( يعملون ) ولى در اينجا از روى علم و آگاهى امر خدا را ترك مىكنند ، زيرا استعمال صنع به معنى ساختن ، غالبا در جايى است كه عمل با قدرت و فكر انجام گيرد .
از ابن عباس است : كه اين آيه شديدترين آيه در قرآن است .
[ سوره المائدة ( 5 ) : آيه 64 ]
وَ قالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَ لُعِنُوا بِما قالُوا بَلْ يَداهُ مَبْسُوطَتانِ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشاءُ وَ لَيَزِيدَنَّ كَثِيراً مِنْهُمْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ طُغْياناً وَ كُفْراً وَ أَلْقَيْنا بَيْنَهُمُ الْعَداوَةَ وَ الْبَغْضاءَ إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ كُلَّما أَوْقَدُوا ناراً لِلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللَّهُ وَ يَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَساداً وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ ( 64 )
ترجمه :
يهود گفتند دست خدا بسته است ( ديگر تغييرى در خلقت نمىدهد و چيزى از عدم به وجود نخواهد آمد ) به واسطهء اين گفتار دروغ دست آنها بسته شد و به لعن خدا گرفتار گرديدند بلكه دو دست ( قدرت و رحمت ) او گشاده است . هر گونه بخواهد انفاق مىكند ، و همانا قرآنى كه به تو نازل گشت بر كفر و طغيان بسيارى از اهل كتاب بيفزود و ما به كيفر آن تا قيامت آتش كينه و دشمنى را در ميان آنها برافروختيم ، هرگاه براى جنگ با مسلمانان آتشى برافروزند خدا آن