دوست دارند بر كارى كه نكردهاند سپاسگزارى و حمد شوند تا چه برسد به كارى كه انجام دادهاند .
و استمرار صفات بر حسب معنى براى علىّ ( ع ) و اولاد معصومين او به شهادت دشمنانشان است ، بنا به نقل عامّه و خاصّه به حسب صورت نيز جز علىّ ( ع ) كسى مصداق اين آيه نبوده است . البتّه صدور زكات در حال ركوع براى هر يك از ائمّه ( ع ) واقع شده چنان كه از طريق خاصّه وارد شده است .
نسبت ولايت به خدا نه به مخاطبين و آوردن ادات حصر دليل كاملى است بر اينكه مقصود ولايت تصرّف است ، و آن امرى است كه براى خدا ذاتا ثابت است و براى رسول و جانشينانش به اعتبار اينكه مظهر خدا هستند تحقّق دارد . و براى هيچ كسى حقّ شراكت در آن وجود ندارد ، امّا مقصود از ولايت معاشرت نيست كه با وضع و قرار داد و اتّخاذ درست شود ، و گرنه منحصر كردن به صفات مذكور در آيه وجهى نداشت و مقابله اقتضا مىكرد كه بگويد : بلكه شما اولياى خدا هستيد . . . تا آخر . يا بگويد : بلكه خدا و رسولش و مؤمنين را اولياى خدا بگيرند و چون مقصود ولايت تصرّف است كه بالذّات براى خدا ثابت است در مورد عكس آن فرموده است :
[ سوره المائدة ( 5 ) : آيه 56 ]
وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغالِبُونَ ( 56 )
ترجمه :
و هر كس ولىّ او خدا و رسول و اهل ايمان باشند ، پيروز است كه تنها لشگر خدا فاتح و غالب خواهد بود .
تفسير :
وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا
اين آيه بيانگر آن است كه ولايت سابق ، ولايت تصرّف است و براى غير خدا و جانشينانش جز قبول آن