است نسبت دادن فضل به خدا كه آن هم به همان منظور است .
[ سوره المائدة ( 5 ) : آيه 55 ]
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ ( 55 )
ترجمه :
ولىّ امر و ياور شما تنها خدا و رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و مؤمنانى هستند كه نماز به پا داشته و فقيران را در حال ركوع زكات مىدهند .
تفسير :
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ
از طريق عامّه و خاصّه وارد شده كه آيه در مورد علىّ ( ع ) نازل شده است ، در وقتى كه در مسجد در ركوع نماز انگشترش را ، يا جامهاش را كه قيمت آن هزار دينار بود ، صدقه داد . و مفسّرين عامّه انكار نمىكنند كه اخبار دلالت بر نزول آيه دربارهء علىّ ( ع ) مىكند و از راوىهاى خودشان به طريقهاى متعدّد نقل كردهاند كه آيه دربارهء علىّ ( ع ) نازل شده است ، ولى در عين حال در تفسير آيه مىگويند كه چون آيه بعد از نهى از دوست گرفتن اهل كتاب است و شكّى نيست كه مقصود از اولياء در آنجا اولياء و دوستان در معاشرت است نه اولياى تصرّف . . . پس در اينجا نيز به قرينهء مقابله و جمع آمدن « مؤمنين » بايد مقصود اولياء معاشرت باشد ، و اگر مقصود امير المؤمنين ( ع ) بود و مقصود از ولايت هم ، ولايت تصرّف بود به اسم او تصريح مىشد . يا اينكه « و الّذى آمن » را به صورت مفرد مىگفت . اينان غافل هستند از اينكه اگر به اسم علىّ ( ع ) تصريح مىشد يا « مؤمن » را مفرد مىآورد با ملاحظه اتّفاق در اينكه اين آيه دربارهء علىّ ( ع ) نازل شده است ، اسم على را حذف مىكردند تا مطلب را بر مخالفين علىّ ( ع ) مشتبه سازند . پس مىگوئيم :
نسبت ولايت اوّلا به خدا ، سپس به رسولش صلّى اللّه عليه و آله سپس به كسانى