دريا است ، يا گذاشتن در حبس است .
[ سوره المائدة ( 5 ) : آيه 34 ]
إِلاَّ الَّذِينَ تابُوا مِنْ قَبْلِ أَنْ تَقْدِرُوا عَلَيْهِمْ فَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ ( 34 )
ترجمه :
مگر آنان كه پيش از آنكه به آنها دست يابيد توبه كنند پس بدانيد كه خداوند بخشنده و مهربان است .
تفسير :
مقصود از اين توبه آن نيست كه بين خدا و بنده محقّق مىشود كه بر معصيت پشيمان شده و لفظ توبه را بر زبان جارى مىكند ، اين توبه دانسته نمىشود مگر با اقرار توبهكننده ، و اقرار شخص بنفع خودش نافذ نيست ، بلكه اقرار عليه خودش نافذ است .
بلكه مقصود از توبه آن است كه مناط اسلام و ايمان است به سبب قبول دعوت ظاهرى يا دعوت باطنى كه آن تنها امر بين خدا و عبد نيست بلكه بايد رسول يا امام نيز توبه او را قبول كند و براى او استغفار كند ، و پيمان از او بگيرد ، و هر كس كه رسول يا امام براى او استغفار كند و توبهاش را بپذيرد ، گناه او بخشيده شده و توبهاش قبول و داراى شاهد و گواه است ، زيرا كه اسلام ( گناهان ) ما قبلش را مىپوشاند .
وقتى حال محاربين و مفسدين را ذكر كرد و اينكه عقوبت آنها در دنيا و آخرت شديدترين عقوبتها است ، و اينكه هر كس به دست رسول يا امام توبه كند و به آنان متوسّل شود آن عقوبت عظيم از او ساقط مىشود . . . مناسب مقام اين شد كه توبهكنندگان به دست محمّد صلّى اللّه عليه و آله را مورد ندا قرار دهد و آنها را از چيزى كه موجب آن عقوبت است بر حذر دارد و آنها را ترغيب به چيزى بكند كه عقوبت را ساقط سازد ، پس فرمود :