كردند و ششصد هزار نفر بودند ، پس گفتند :
يا مُوسى إِنَّ فِيها قَوْماً جَبَّارِينَ
. . . تا آخر آيات فرمود : چهل هزار نفر نافرمانى كرد و هارون و دو فرزندش و يوشع بن نون و كالب بن يوفنّا سالم ماندند ، پس خدا آنان را فاسقين ناميد و فرمود :
فَلا تَأْسَ عَلَى الْقَوْمِ الْفاسِقِينَ
پس چهل سال گم شدند چون گناه كردند .
و اينان نيز طبق همان سنّت حركت كردند ، آنگاه كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله قبض روح شد ، بر امر خدا به جز علىّ ( ع ) و حسن ( ع ) و حسين ( ع ) و سلمان و مقداد و ابو ذر ( ره ) بر امر خدا نبودند ، پس چهل سال مكث كردند تا علىّ ( ع ) قيام كرد و با مخالفين خود جنگ نمود .
[ سوره المائدة ( 5 ) : آيه 27 ]
وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ابْنَيْ آدَمَ بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبا قُرْباناً فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِما وَ لَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الْآخَرِ قالَ لَأَقْتُلَنَّكَ قالَ إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ ( 27 )
ترجمه :
« اى پيامبر » بخوان بر آنها حقيقت و راستى حكايت دو پسر آدم ( هابيل و قابيل ) را كه تقرّب به قربانى جستند از يكى پذيرفته شد و از ديگرى پذيرفته نشد قابيل به برادرش هابيل كه قربانيش قبول شد گفت ترا خواهم كشت هابيل گفت مرا گناهى نيست كه خدا قربانى پرهيزكاران را مىپذيرد .
تفسير :
وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ
نَبَأَ ابْنَيْ آدَمَ
خبر دو فرزند آدم ، قابيل و هابيل را بر آنها بر خوان
بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبا قُرْباناً
هر يك از آن دو قربانى پيش كشيد و بر خدا عرضه كرد ، و قربان چيزى است كه به سبب آن تقرّب حاصل مىشود ، چه ذبيحه باشد يا غير آن .
فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِما
از يكى از ايشان پذيرفته شد ، زيرا كه او از نفس و هواى نفس خارج شد و قربانى را به امر مولايش آورد و قصد بهترين چيزى را كرد كه نزد او بود .