چون آنها كفّار هستند ديهاى نداشته نباشد ، و در آيهء سابق تأخير انداخت چون ديه حقّ النّاس و آزاد كردن بنده حقّ اللّه است .
فَمَنْ لَمْ يَجِدْ
اگر بنده و قيمت آن را پيدا نكرد
فَصِيامُ شَهْرَيْنِ مُتَتابِعَيْنِ تَوْبَةً مِنَ اللَّهِ
جهت توبه از جانب خدا ، دو ماه پياپى بايد روزه بگيرد .
وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً
و خدا به وضع احكام عالم است
حَكِيماً
و احكام را طبق غايات محكم وضع مىكند .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 93 ]
وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فِيها وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ لَعَنَهُ وَ أَعَدَّ لَهُ عَذاباً عَظِيماً ( 93 )
ترجمه :
و هر كس مؤمنى را به عمد بكشد مجازاتش آتش جهنّم است كه در آن جاويد معذّب خواهد بود . خدا بر او خشم و لعن كند و عذابى بسيار شديد مهيّا سازد .
تفسير :
آيه فوق تهديد به چيزى است كه هيچ يك از صاحبان گناهان كبيره را به آن تهديد نكرده است و تعمّدى كه موجب وعيد شديد است چنان كه در اخبار آمده اين است كه مؤمن را از جهت مؤمن بودنش و در حالى كه علم به آن دارد بكشد ، نه اينكه او را بكشد از جهت غضب ، يا جدل يا اينكه از جهت ديگرى ( غير از ايمان ) يا كينهء او را داشته باشد كه در اين صورت اگر چه قتل عمدى است ولى از وجهى خفى ، شائبهء خطا در آن است .
و كسى كه مؤمنى را از جهت ايمانش بكشد ، مانند كسى است كه صاحبش را كشته باشد ، و كسى كه صاحبش را كه امام است بكشد رهائى از آتش ندارد و توبهء او پذيرفته نيست ، يا اينكه موفّق به توبه نمىشود