خدا به آنها لطف و عنايت كامل فرموده يعنى با پيامبران و صدّيقان و شهيدان و نيكوكاران محشور خواهند شد و اينان در بهشت چقدر رفيقان نيكوئى هستند .
تفسير :
وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ
كسى كه امر خدا و رسول را دربارهء علىّ ( ع ) قبول كند ، و پس از قبول آنچه را كه خدا و رسول دربارهء علىّ ( ع ) گفتهاند پذيرفته به او بازگشت كند و به او پناه برد ، و كسى كه از در راستى به او پناه برد ، نزد او مقبول خواهد شد و هر كس كه نزد او مقبول باشد رحم او شامل حالش مىشود ، و عهد و ميثاق خدا را با او مىبندد ، و او را در ولايت خودش داخل مىكند ، و هر كه را كه علىّ ( ع ) در ولايتش داخل كند .
فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ
او با كسانى همراه و رفيق خواهد بود كه خدا به آنها نعمت داده است البتّه كه نعمت حقيقى همان علىّ ( ع ) و ولايت او مىباشد ، پس هر كس كه به نبوّت و كمالات آن رسيد ، به آن نرسيد مگر با ولايت علىّ ( ع ) و از آنها كسى گرفتار نشد مگر اينكه ولايت علىّ ( ع ) را نپذيرفت .
مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحِينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفِيقاً
و نبىّ انسانى است كه به او چيزى وحى شده است ، و صدّيق كسى است كه از جهت قول و فعل و عقيده و اخلاق از اعوجاج خارج شده باشد ، به نحوى كه هيچ كژى در او باقى نماند ، و ديگران را نيز از ناراستى خارج سازد زيرا مبالغه اين معنى را اقتضا مىكند .
مقصود از صدّيقين اوصيا هستند كه خودشان كاملند و ديگران را هم كامل مىكنند . و شهدا كسانى هستند كه بهوسيله سلوك يا جذب غيب را مشاهده كردهاند ، و به مقام قلب رسيدهاند و نزد پروردگارشان در ولايتى كه عبارت از علىّ ( ع ) است ، حاضر شدهاند .