ترجمه :
ما رسولى نفرستاديم مگر به اين مقصود كه خلق به امر خدا ، اطاعت او كنند و اگر هنگامى كه گروه منافق بر خود به گناه ستم كردند از كردار خود به خدا توبه كرده به تو رجوع مىكردند كه بر آنها استغفار كنى و از خدا آمرزش خواهى ، البتّه در اين حال خدا را توبهپذير و مهربان مىيافتند .
تفسير :
وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ
عطف است بر قول خدا
إِذا قِيلَ لَهُمْ
و تنبيه بر نهايت شقاوت آنان به علّت خوددارى از رجوع كردن به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله .
وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ
به اينكه با هم عهد بستند بر عناد با علىّ ( ع ) و متّفق شدند بر غصب حقّ او .
و اگر توبه كردند و پشيمان شدند و
جاؤُكَ
پيش تو آمدند ، كه كنايه از آمدن پيش علىّ ( ع ) است . يا از باب اينكه علىّ ( ع ) مظهر پيامبر است .
فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ
و خود را نزد علىّ ( ع ) خالص گردانيدند ( خلوص نسبت به علىّ ( ع ) آمرزش خواهى از خداست ) .
وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ
نفس رسول كه عبارت از علىّ ( ع ) باشد ، آمرزش آنان را خواستار شود .
لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً
چون خداى تعالى علىّ ( ع ) را باب توبه و مظهر رحمت خود قرار داده است ، پس هر كس نزد علىّ ( ع ) توبه كند به وسيلهء توبه و رحمت خدا رستگار شود .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 65 ]
فَلا وَ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيما شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَيْتَ وَ يُسَلِّمُوا تَسْلِيماً ( 65 )