منحصرا به خداى تعالى نسبت داده شده در اينجا اين پرسش مطرح مىشود كه : چگونه است كه ما افعال را جز از بندگان نمىبينيم ؟ از كجا دانسته مىشود كه فاعل خداى تعالى است ؟ پس در پاسخ چنين وحى آمده است كه اگر مىخواهيد بدانيد كه افعال منحصر است در خدا پس از آنچه كه به شما داديم از اموال و قوا و عرضها انفاق كنيد . خلاصه : از هر چه كه خود بينى شما و حدود آن را زياد كند ببخشائيد ، خود بينى است كه شما را از مشاهدهء موجودات آن چنان كه هست مانع مىشود . و چون انفاق از سختترين عبادتها است خداوند سختى آن را با لذّت ندا جبران نمود .
مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ لا بَيْعٌ فِيهِ
پيش از آن كه روزى آيد كه دادوستدى نيست يعنى در آن روز ، مالى نيست تا فديه عذاب قرار گيرد ،
وَ لا خُلَّةٌ
و نه دوستى وجود دارد كه سود دهد ، زيرا روز مرگ كه در اينجا مورد نظر است هيچ دوستى نمىتواند دوست خود را بهرهمند سازد . و روز قيامت بعضى از دوستان ، دشمن بعضى ديگر مىشوند و جز دوستى با خدا هيچ نمىماند ، و اين دوستى محقّق نمىشود مگر بعد از انفاق و رفع حجابها و حدود .
وَ لا شَفاعَةٌ
و ميانجيگرى و شفاعتى نيست و اين جمله دلالت دارد بر اينكه مقصود روز مرگ است كه شفاعتى نيست زيرا در روز قيامت شفاعت شفاعتكنندگان فايده دارد .
وَ الْكافِرُونَ هُمُ الظَّالِمُونَ
اين عبارت يا عطف است بر
لا بَيْعٌ فِيهِ
به تقدير عايد يعنى قبل از اينكه روزى بيايد كه در آن روز روشن شود كه ظلم منحصر به كافرين است كه از مشاهدهء نسبت افعال به خدا محجوب هستند . يا اينكه حال است به همين معنى . ( يعنى در حالى كه ظلم منحصر به كافران است )