قبض مىكند ، و از ارث او بر وارثش بسط روزى مىكند ، و اين معنى جدّا بعيد است و روايت شده است كه اين آيه دربارهء دادن صله به امام نازل شده است « 1 » . و روايت شده است كه هيچ چيز در نظر خدا از پرداخت درهم ( پول ) به امام محبوبتر نيست و اين كه خداوند آن درهم را براى او در بهشت مثل كوه احد قرار مىدهد « 2 » ، و بنابراين قول خداى تعالى كه : خداوند توبه را از بندگانش قبول مىكند و صدقات را مىگيرد ، بدان معنى است كه خداوند توبه را در مظاهر جانشينانش قبول مىكند ، بنابراين معنى عبارت ( خدا قبض مىكند و بسط مىدهد ) اين است كه خداوند در مظاهر جانشينانش قرض را مىگيرد و پاداش را مىگسترد .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 246 ]
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الْمَلَإِ مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ مِنْ بَعْدِ مُوسى إِذْ قالُوا لِنَبِيٍّ لَهُمُ ابْعَثْ لَنا مَلِكاً نُقاتِلْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ قالَ هَلْ عَسَيْتُمْ إِنْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتالُ أَلاَّ تُقاتِلُوا قالُوا وَ ما لَنا أَلاَّ نُقاتِلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ قَدْ أُخْرِجْنا مِنْ دِيارِنا وَ أَبْنائِنا فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتالُ تَوَلَّوْا إِلاَّ قَلِيلاً مِنْهُمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ ( 246 )
ترجمه :
( 2 / 246 )
آيا نديدى آن گروه بنى اسرائيل را كه بعد از وفات موسى از پيغمبر وقت خود تقاضا كردند كه پادشاهى براى ما برانگيز تا به سركردگى او در راه خدا جهاد كنيم پيغمبر آنها گفت اگر جهاد فرض شود مبادا به جنگ قيام نكرده نافرمانى كنيد ، گفتند كه اين چگونه شود كه ما به جنگ نرويم در صورتى كه ( دشمنان ) ، ما و فرزندان ما را از ديارمان راندند ، البتّه همه جنگ خواهيم كرد ، پس با درخواست آنها حكم جهاد بر آنان مقرّر گرديد . امّا به جز اندكى همه روى از جهاد بگردانند ، و خدا به كردار ستمكاران آگاه است .
هامش
( 1 ) عياشى : ج 1 ، ص 131 ، ح 435 .
( 2 ) نور الثقلين : ج 1 ، ح 966 .