عرض كرد خدايا براى من زيادتر كن . پس خداى تعالى نازل فرمود
مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً فَيُضاعِفَهُ لَهُ أَضْعافاً كَثِيرَةً
پس رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فهميد كه كثير از جانب خدا قابل شمارش نيست و انتهائى ندارد .
و از اينجا استفاده مىشود كه هر طاعتى كه براى خدا باشد قرض دادن به خداست خواه فعل باشد يا ترك ، و مطلب همين طور است ، زيرا طاعت جز حركت دادن قواى محرّكه و خوددارى از قواى شهوت و غضب و كاستن شدّت آن دو ، نيست . پس اطاعت خدا قرض دادن از جانب اين نيروها مىباشد .
وَ اللَّهُ يَقْبِضُ وَ يَبْصُطُ
جمله حاليه و تشويق در قرض دادن است ، زيرا معنى آيه اين است : چه كسى قرض مىدهد خدا را تا خداوند چند برابر كند ، پس قرض بدهيد و از ترس فقر و از بين رفتن ، امساك نورزيد زيرا فقط خداست كه از گروهى روزى را مىگيرد و بر گروهى مىگسترد ، يا در حالى روزى را تنگ مىگيرد ، و در حالت ديگر مىگسترد ، و امساك ورزيدن سبب بسط روزى و انفاق سبب قبض آن نمىشود .
و ممكن است مقصود اين باشد كه خداوند به قرضدهنده مضاعف مىكند پس قرض بدهيد و امساك نكنيد ، زيرا امساك در اين هنگام يا از ترس اين است كه خداوند اطّلاع به قرض نداشته باشد يا ترس اين است كه به خدا نرسيده باشد در حالى كه خداى تعالى خودش قرض را مىگيرد نه غير او و اوست كه پاداش را مىدهد و روزى را بسط مىدهد .
وَ إِلَيْهِ
به سوى خدا نه به سوى غير خدا
تُرْجَعُونَ
بر مىگرديد ، پس استحقاق رضاى خدا و قرب او را پيدا مىكنيد و اين پاداش بر چند برابر عوضى كه مىگيريد افزوده مىشود .
بعضى گفتهاند : معنى آيه اين است كه خداوند بعضى را سبب مرگ