[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 172 ]
الَّذِينَ اسْتَجابُوا لِلَّهِ وَ الرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ ما أَصابَهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ وَ اتَّقَوْا أَجْرٌ عَظِيمٌ ( 172 )
ترجمه :
( 3 / 172 )
آنان كه دعوت خدا و رسول را اجابت كردند پس از آنكه به آنها رنج و الم رسيد ، از آنها هر كه نيكوكار و پرهيزكار شد اجر عظيم خواهد يافت .
تفسير :
الَّذِينَ اسْتَجابُوا لِلَّهِ وَ الرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ ما أَصابَهُمُ الْقَرْحُ
: اين جمله صفت مؤمنين يا خبر مبتداى محذوف است يا مفعول فعل مدح محذوف است ، يا مبتداست و خبر آن ، جملهء
لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ وَ اتَّقَوْا أَجْرٌ عَظِيمٌ
: است ، و جمله مستأنف است و جواب سؤال مقدّر .
روايت شده است كه رسول صلّى اللّه عليه و آله وقتى از واقعهء احد آمد و داخل مدينه شد جبرئيل بر او نازل شد و گفت : يا محمّد خداوند به تو امر مىكند كه در پشت سر قوم ( در مسير آنان ) خارج شوى و كسى با تو خارج نمىشود مگر اينكه زخمى باشد .
پس رسول خدا به منادى امر كرد كه ندا در دهد اى گروه مهاجرين و انصار : هر كس كه زخمى در بدن دارد خارج شود و هر كس كه زخمى نيست در شهر مقيم باشد ، پس به بستن زخمها و مداوا پرداختند . و با همان درد و زخمى كه داشتند خارج شدند .
وقتى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله به حمراء الأسد كه در هشت ميلى مدينه بود رسيد ، و قريش در « روحاء » فرود آمدند ؛ عكرمة بن ابى جهل ، و حارث بن هشام ، و عمرو بن عاص ، و خالد بن وليد گفتند : برمىگرديم و بر مدينه حمله مىبريم در حالى كه ما بزرگان و پهلوانشان را ( مقصودشان حمزه بود ) كشتيم ( و ديگر آنان جرأت مقابله ندارند ) پس با مردى كه از مدينه خارج شده بود برخورد كردند و از او دربارهء مدينه پرسيدند ، او گفت : من محمّد و اصحابش را در حمراء الأسد ترك كردم ، در حالى كه