بيان دارد يعنى بر وارث پدر است كه بعد از مرگ پدر خوراك و پوشاك زن شيردهنده را بدهد ولى به مقدار اجرت شير دادن ، از مال كودك ، اگر براى او ارثى باشد ، بردارد .
فَإِنْ أَرادا فِصالًا
يعنى قبل از سپرى شدن دو سال اگر بخواهند كودك را از شير بگيرند و گرنه بعد از دو سال كه احتياجى به آوردن قيد تراضى بين زن و مرد نيست كه در قول خداى تعالى است
عَنْ تَراضٍ مِنْهُما
، از اين قيد استفاده مىشود كه رضايت مادر شرط بريدن كودك از شير است ، و اين معنى قبل از دو سال درست است ، زيرا در اين دو سال حضانت و سرپرستى حقّ مادر است و اين امر اقتضا مىكند كه بريدن از شير قبل از دو سال با رضايت مادر باشد .
وَ تَشاوُرٍ
يعنى با مشورت هر دو ، تا اين كه مصلحت فرزند را طلب كنند ، و امر كردن به مشورت با مادر در اينجا با اين كه مشورت با زنان مكروه است از اين جهت است كه مادر به وضع كودك آگاهتر است .
فَلا جُناحَ عَلَيْهِما
باكى نيست كه قبل از كامل شدن دو سال كودك را از شير ببرند ، و اين توسعهاى است در امر شير دادن بعد از اين كه شير دادن را به دو سال محدود كرد ، كم كردن مدّت را بىايراد دانسته وقتى كه گفت : مادران بايد اولادشان را شير دهند ، و خوراك و پوشاك مادران به عهدهء پدر است از ظاهر آيه اين توهّم پيش مىآيد كه شير دادن مادران و انفاق پدران واجب است ، پس خواست اين توهّم را رفع كند ، و اين كه شير دادن واجب نيست مگر در صورت پيش آمدن بعضى عوارض و حالات .
پس فرمود :