حديث طويلى كه كيفيّت خلق و آفرينش خودشان را بيان مىكند از امير المؤمنين نقل شده كه فرموده است : خداوند ، از انبيا ، پيمان گرفته است به ايمان و يارى براى ما و اين معنى قول خداى تعالى :
وَ إِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثاقَ النَّبِيِّينَ لَما آتَيْتُكُمْ مِنْ كِتابٍ وَ حِكْمَةٍ ثُمَّ جاءَكُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِما مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَ لَتَنْصُرُنَّهُ
مىباشد ، يعنى ايمان به محمّد بياوريد و وصىّ او را يارى كنيد ، و به زودى ، همه او را يارى خواهند كرد ، و همانا خداوند ميثاق مرا با ميثاق محمّد اخذ كرده است ، بدين گونه كه بعضى از ما ، بعضى ديگر را يارى كند ، من محمّد را يارى كردم ، و تحت فرمان او جهاد كردم ، و دشمنش را كشتم ، و براى خدا به آن عهد و ميثاق و يارى محمّد كه از من گرفته بود وفا كردم و هيچ يك از انبياى خدا و رسولانش مرا يارى نكردند ، چون كه خداوند آنها را به سوى خودش قبض كرده بود ، و زود است كه مرا يارى كنند ، و ما بين مشرق و مغرب در سلطهء من باشد و خداوند همهء انبيا و رسولان را زنده بر مىانگيزاند از آدم تا محمّد ؛ كليهء انبياى مرسل زير دست من به فرق مردگان و زندگان شمشير مىزنند ، . . . تا آخر حديث كه طولانى است « 1 » .
قالَ
خدا فرمود :
أَ أَقْرَرْتُمْ
، يعنى اى پيامبران ، يا اى پيامبران با امّتها ، يا اى امّتها آيا اقرار كرديد .
وَ أَخَذْتُمْ عَلى ذلِكُمْ إِصْرِي
« اصر » با كسره و گاهى با ضمّه و گاهى با فتحه ، به معنى عهد و گناه و سنگينى مىآيد ، و در اينجا مقصود عهد است .
قالُوا
انبيا ، يا انبيا و امّتهاى آنان ، يا امّتها گفتند :
أَقْرَرْنا قالَ
اقرار كرديم ، خداوند به ملائكه گفت :
فَاشْهَدُوا
شاهد باشيد بر انبيا و امّتهاى آنان ، يا اينكه خداوند به انبيا گفت : شاهد باشيد بر امّتهايتان .
هامش
( 1 ) برهان : ج 1 / ص 294