تفسير :
بَلى
آنها گناهكارند زيرا خداوند داد خواهى بندگان را وانمىگذارد .
مَنْ أَوْفى
ابتداى كلام است و تعليل جملهاى است كه « بلى » متضمّن آن است ، يعنى آنها گناهكارند ، زيرا هر كس كه « به عهده » به عهدش وفا كند ، آن عهدى كه با نبىّ يا وصىّ نبىّ با بيعت عامّ يا خاصّ بسته است ، و وفاى به ساير عهدها نيز از همين عهد اخذ شده است و از وفاى به همين عهد محسوب مىگردد .
وَ اتَّقى
يعنى بپرهيزد از مخالفت آنچه كه در بيعتش به آن عهد بسته است ، پس رعايت امانت دارى جزء چيزهايى است كه به آن عهد بسته است ؛ خواه امّى باشد و خواه از اهل كتاب .
فَإِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ
نهادن اسم ظاهر به جاى ضمير جهت اشعار به علّت حكم است ، پس گويا كه گفته است : خداوند پرهيزكاران را دوست دارد و هر كس كه محبوب خدا را ظلم كند ، خداوند انتقامش را از او مىگيرد .
و ممكن است به احتمال ترجيح داشتن « بلى » تقرير جمله سابق ، بر خودش باشد و معنى آن اين است : بلى بر مؤمن پيمان بسته گناهى نيست به شرط اينكه به عهد وفا كرده از مخالفت به آنچه در عهد و پيمانش وصف نموده پرهيز نمايد . زيرا كسى كه به عهدش وفا كند و از مخالفت با عهد پرهيز نمايد محبوب خدا مىشود ، و محبوب را از طرف محبّ مكروه و ناراحتى نمىرسد ، و محبّ او را در مورد افراطى كه به دشمنش كرده ، مؤاخذه نمىكند .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 77 ]
إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ أَيْمانِهِمْ ثَمَناً قَلِيلاً أُولئِكَ لا خَلاقَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ وَ لا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَ لا يَنْظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ لا يُزَكِّيهِمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ ( 77 )