يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ
كه فضلش تمام شدن ندارد و با عطا كردن به موسى و عيسى و امّت آن دو تمام نمىشود تا بگوئى فضل به غير آن دو داده نمىشود ، آنطور كه شما گمان كرديد و ادّعا نموديد .
عَلِيمٌ
دانا و آگاه است به كسى كه اهليّت داشته مشمول فضل خدا باشد ، پس هرگاه خدا ببيند كه كسى اهليّت دارد به او عطا مىكند اگر چه شما آن را ناخوش داشته باشيد .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 74 ]
يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ ( 74 )
ترجمه :
هر كه را كه مشيّت او تعلّق گيرد مخصوص به فضل و رحمت خود گرداند كه خداوند را فضل و رحمت بىمنتهاست .
تفسير :
يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهِ مَنْ يَشاءُ
يعنى به رحمت خودش كسى را كه بخواهد امتياز مىدهد ، و چون فضل عبارت است از رسالت و قبول رسالت با بيعت عامّه نبوى و قبول دعوت ظاهرى ، و رحمت عبارت است از ولايت و قبول ولايت با بيعت خاصّ و لوى و قبول دعوت باطنى ، لذا در جانب فضل لفظ « ايتاء » آورد كه دلالت بر مطلق اعطا مىكند چون دعوت رسالت و قبول آن عمومى است ، ولى در جانب رحمت لفظ اختصاص آورد كه مشعر به امتياز و اختيار است .
وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ
به نحوى كه فضل او تمام نمىشود و بخل در اعطاى او نيست .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 75 ]
وَ مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ مَنْ إِنْ تَأْمَنْهُ بِقِنْطارٍ يُؤَدِّهِ إِلَيْكَ وَ مِنْهُمْ مَنْ إِنْ تَأْمَنْهُ بِدِينارٍ لا يُؤَدِّهِ إِلَيْكَ إِلاَّ ما دُمْتَ عَلَيْهِ قائِماً ذلِكَ بِأَنَّهُمْ قالُوا لَيْسَ عَلَيْنا فِي الْأُمِّيِّينَ سَبِيلٌ وَ يَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ ( 75 )
ترجمه :
بعضى از اهل كتاب ( از نصارى ) چنانند كه اگر مال