كافران ، ستمكار ( بر خود و ديگران ) مىباشند .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 58 ]
ذلِكَ نَتْلُوهُ عَلَيْكَ مِنَ الْآياتِ وَ الذِّكْرِ الْحَكِيمِ ( 58 )
ترجمه :
اين سخنان كه بر تو مىخوانيم ، از آيات الهى و ذكر حكمتهاى خداى حكيم است .
تفسير :
ذلِكَ
يعنى آنچه كه ذكر شد از قول خداى تعالى :
إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى آدَمَ وَ نُوحاً
تا قول خدا
وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ
و اينجا اسم اشارهء مخصوص دور را آورد ، تا اشعار به تعظيم آن داشته باشد .
نَتْلُوهُ عَلَيْكَ مِنَ الْآياتِ
« من » در « من الآيات » بيانيّه است و مقصود از آيات ، آيات تدوينى است ، يا آيات بزرگ از قبيل انبيا كه مذكور شد و يا مادر مريم ، و مريم ، و زكريّا ، و يحيى ، و عيسى ، و فرزندان آنان كه پيش از اين بيان شد .
وَ الذِّكْرِ الْحَكِيمِ
تعبير از آيات است با وصفى ديگر ، زيرا همهء آيات ذكر خدا هستند خواه براى نفسهاى خودشان باشد يا غير آنها . به نحوى كه نسيان و غفلت و ابطال و افساد به آنها راه نمىيابد .
يا اينكه « من » در « من الآيات » ابتدائيّه است يعنى آنها را از آيات عظام مىگيريم كه عبارت از ذكر حكيم و كتاب مبين و لوح محفوظ و قلم اعلى مىباشد . چون آفرينش عيسى - بدون پدر از سوى يهود و نصارا محلّ شكّ و انكار و موجب ترديد و بهتان بود . بعضى از آنها گفتند : كه تولّد عيسى از زناست ، و بعضى آن را از يوسف نجّار كه خواستگار مريم ( ع ) بود دانستهاند ، از طرف ديگر تولّد عيسى موهم غلوّ و خدا بودن نيز بود تا جائى كه بعضى از آنها عيسى را خدا دانستند ، و اين معنى موجب سؤال از حال عيسى بود كه آيا او مثل و نظيرى دارد يا نه .
خداوند همهء اين توهّمات را ردّ كرده ، در پاسخ آن فرمود :