است كه بگوييم خداوند عين آن چيزى را كه او كسب كرده بود به او عطا نمود ، و درست است كه بگوييم ، خداوند جزا و پاداش آنچه را كه كسب كرده به او داده است و حبط اعمال ( نابود كردن اعمال ) و محو گناهان ، عبارت از بطلان آن فعليّت و پاك شدن آن ، از صفحهء نفس است . و تبديل كردن گناهان به حسنات ، عبارت از تسخير شدن آن فعليّت است ، براى قوّهء عاقله ، بعد از آن كه مسخّر شيطان بود ، و عفو از گناهان و بخشيدن آنها ، عبارت از باقى ماندن آن فعليّت است با پوشيده شدن آن از ديدرس ، و متمثّل نشدن و ظاهر نگشتن آن به صورتى كه مناسب آن است ( از عفو خداست كه براى پوشيدن گناهان آنچنانكه هستيم ما را ظاهر نسازد ) .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 26 ]
قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشاءُ وَ تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ( 26 )
ترجمه :
( 3 / 26 )
بگو اى پيامبر ، بار خدايا اى پادشاه ملك هستى تو هر كه را خواهى ملك و سلطنت بخشى و از هر كه بخواهى بگيرى ، و به هر كه خواهى عزّت بخشى و هر كه را خواهى خوار گردانى هر نيكوئى و خير به دست توست و تنها تو بر همه چيز توانائى .
تفسير :
قُلِ اللَّهُمَّ
اصل « اللّهم » يا اللّه است ، ادات ندا حذف شده ، و ميم مشدّد در آخر آورده شده است ، تا عوض از محذوف باشد ، و اين براى تعظيم اسم شريف خداست تا به صورت ندا آورده نشود ، و از طرفى بزرگ كردن لفظ آن ، اشعار به شدّت گرفتن محبّت است ، زيرا شدّت حبّ مانند شدّت غضب اقتضاى شدّت در لفظ را مىكند .
برخى گفتهاند : اصل آن « يا اللّه أمّ بخير » بوده كه به سبب حذف حرف نداء و همزه قطع مخفّف شده است . و عدم نگرش به اين اصل و