فرمودى پس فزونى بخش مرا . فرمود : درخواست كن . پيامبر عرض كرد :
خدايا چيزى را كه ما طاقت آن را نداريم بر ما تحميل نكن . خداى تعالى فرمود : من اين را هم در مورد تو و امّت تو انجام دادم و بزرگى بلاهاى امّتهاى پيشين را از امّت تو برداشتم ، و اين حكم من است در جميع امّتها كه مخلوقات را فوق طاقتشان تكليف نكنم .
پيامبر عرض كرد : بگذر از ما و ما را ببخش و بر ما رحم نما ، تو مولاى ما هستى . خداوند فرمود : رحم و بخشش و عفو را در مورد توبهكنندگان از امّت تو انجام مىدهم .
پيامبر عرض كرد : ما را بر قوم كافر يارى ده و غالب گردان ، خداى تعالى فرمود : امّت تو در روى زمين مانند خال سفيد در گاو سياه مىدرخشند ، آنان توانا و غالب هستند و به خدمت مىگيرند و به خدمت گرفته نمىشوند به جهت كرامت و بزرگى كه نزد من دارى ، و حقّ من است كه دين تو را بر ساير اديان ظاهر سازم تا جائى كه در شرق و غرب زمين جز دين تو دينى نباشد و يا اگر باشد به اهل دين تو جزيه بدهند « 1 » .
( جزيه مال يا پولى بود كه به عنوان ماليات به مسلمانان مىپرداختند ) اخبار در فضيلت اين آيه و آيهء قبلش و اينكه آن دو از گنجهاى عرش هستند « 2 » بسيار است . و روايت شده است كه خداوند دو آيه از گنجهاى بهشت نازل فرمود كه خداوند با دست خودش آن را نوشت و اين دو هزار سال قبل از آفرينش مخلوقات بود ، و هر كس آن دو آيه را بعد از نماز عشا بخواند از قيام شب كفايت مىكند « 3 » ، و در روايتى است :
هر كس دو آيه از آخر سورهء بقره را بخواند او را بس است « 4 » .
پايان سورهء بقره
هامش
( 1 ) صافى : ج 1 / ص 291
( 2 ) نور الثقلين : ج 1 / ص 256 / ح 1229
( 3 ) صافى : ج 1 / ص 291
( 4 ) صافى : ج 1 / ص 291