امّتهاى پيشين بايد نماز واجب را در تاريكيهاى شب و نصفههاى روز بخوانند و اين از سختىهايى بود كه بر امّتهاى پيشين واجب بود و آن را از امّت تو برداشتم و نماز را بر آنان در اطراف شب و روز و در وقت نشاط آنان واجب كردم . تا اينكه فرمود : امّتهاى پيشين در مقابل حسنه و كار خوب يك حسنه و در مقابل يك گناه يك گناه داشتند ، و اين يكى از سختىهاى پيشين بود كه از امّت تو برداشتم و حسنه را ده برابر و گناه را يك برابر دادم .
امّتهاى پيشين اگر قصد كار خوبى داشتند و به آن عمل نمىكردند ، بر آنان ثوابى نوشته نمىشد و اگر به آن نيّت لباس عمل مىپوشاندند برايشان يك حسنه نوشته مىشد ، ولى براى امّت تو به همان نيّت اگر چه عمل نكند يك حسنه و اگر عمل كند ده حسنه نوشته مىشود . . . . تا اينكه فرمود : امّتهاى پيشين اگر نيّت گناه مىكردند ولى در عمل مرتكب نمىشدند چيزى بر آن نوشته نمىشد . و اگر مرتكب مىشد گناه نوشته مىشد . ولى امّت تو هرگاه قصد گناه كند و عمل نكند حسنه براى او نوشته مىشود . . . . تا اينكه فرمود : امّتهاى پيشين وقتى گناه مىكردند گناهشان بر درهايشان نوشته مىشد ، و توبهء آنان از گناه اين بود كه بعد از توبه محبوبترين طعام برايشان حرام مىشد ، و اين سختى را از امّت تو برداشتم و گناهانشان را بين خودم و بين آنها گذاشتم و پردههاى كلفتى بر روى گناهانشان كشيدم و توبهء آنان را بدون عقوبت قبول كردم . و عقاب به اين نحو نمىكنم كه محبوبترين طعام را بر آنها حرام كنم .
امّتهاى پيشين از يك گناه صد سال يا هشتاد يا پنجاه سال توبه مىكردند و من بدون عقوبت آنان در دنيا توبهشان را نمىپذيرفتم تا آنجا كه فرمود : يك مرد از امّت تو بيست سال يا سى سال يا چهل سال يا صد سال گناه مىكند سپس به مقدار يك چشم به هم زدن توبه مىكند و پشيمان مىشود ، من همهء گناهان او را مىبخشم .
پس پيامبر صلّى اللّه عليه و آله عرض كرد : خدايا حال كه اين همه به من عطا
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 177
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص١٧٧