ترجمه :
( 2 / 282 )
اى اهل ايمان چون به قرض و نسيه معامله كنيد تا زمانى معيّن بايد كه نويسندهء درستكارى معاملهء ميان شما را بنويسد و از نوشتن ابا نكند كه خدا به وى نوشتن آموخته است پس بايد بنويسد و مديون امضا كند و از خدا بترسد و چيزى كه از آنچه مقرّر شده نكاهد و به آن نيفزايد و اگر مديون سفيه يا صغير است و صلاحيّت امضا كردن ندارد پس ولىّ او به عدل امضاء كند و دو تن از مردان گواه آريد و اگر دو مرد نيابيد يك مرد و دو زن هر كه را طرفين راضى شوند گواه گيرند كه اگر يكى از آنها فراموش كند ديگرى را در خاطر باشد و هرگاه شهود را به مجلس يا محكمه بخوانند ، از رفتن امتناع نورزند و در نوشتن سند با تاريخ معيّن آن مسامحه نكنيد . چه معامله كوچك باشد يا بزرگ اين درستتر است نزد خدا و محكمتر براى شهادت و نزديكتر به اينكه شكّ و ريبى در معامله پيش نيايد كه موجب نزاع شود ، مگر آنكه معامله نقد حاضر باشد كه دست به دست ميان شما برود و در اين صورت باكى نيست كه ننويسيد و هرگاه معامله مربوط به متاع مهمّ و مال پربهائى باشد در آن گواه گيريد و نبايد به نويسنده و گواه ضررى رسد و اگر چنين كنيد بر شما نارواست و از خدا بترسيد درحالىكه خدا به شما تعليم مىدهد و خدا به همه چيز داناست .
تفسير :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا
اى كسانى كه به ايمان عامّ و بيعت نبوى و قبول