در ده جا ، و اين به جهت تأكيد بوده كه در اين امر مطلوب است .
و قول خداى تعالى
الْيَوْمَ يَئِسَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ دِينِكُمْ
. و
الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ دِيناً
« 1 »
.
و
الْيَوْمَ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّباتُ
« 2 » و
الْمُحْصَناتُ مِنَ النِّساءِ
: « امروز مأيوس شدند كسانى كه كافر شدند از دين شما ، و امروز كامل كردم بر شما دينتان را و تمام كردم بر شما نعمتم را و راضى شدم براى شما دين اسلام را » و قول خدا : « و امروز حلال شد بر شما طيّبات و نكاح بر زنان پارسا » كه در اين آيات يأس كفّار ، اكمال دين ، اتمام نعمت ، رضاى به دين اسلام و حلال كردن طيّبات و زنان پارسا ، همه اينها معلّق بر روز بيعت با على ( ع ) در غدير خم شده ، و اينها دلالت مىكند بر اينكه هيچ چيز بدون ولايت حلال نمىشود .
و بارها اين مطلب را در گذشته گفتيم كه هرجا از عهد و عقد و ميثاق و يمين سخنى به ميان آيد اولين نظر ( نظر اصلى ) به عقد بيعت است خصوصا بيعت خاصّ ولوى ، و هرجا نقض عهد و عقد و ميثاق باشد مقصود نقض عقد بيعت و مخصوصا ولايت است .
حاصل مطلب اينكه انسان به منزلهء مادّهء ولايت است و ولايت صورت و فعليّت انسان است ، پس مادام كه فعليّت به سبب ولايت منعقد نشده است فعليّت انسانى براى انسان نيست ، وقتى فعليّت به وسيلهء ولايت منعقد شد انسانيّت ، براى انسان حاصل مىشود و فعليّت براى او كامل مىگردد ، پس گويا كه قبل از ولايت روح حيات در او دميده نشده و مرده است
أَ وَ مَنْ كانَ مَيْتاً فَأَحْيَيْناهُ
يعنى مطابق آنچه كه ذكر شد به سبب ولايت او را زنده كرديم .
هامش
( 1 ) مائده : ص 3
( 2 ) مائده : ص 5 و المحسنات من المؤمنات و المحصنات من الّذين اوتوا الكتاب .