تخطي إلى المحتوى الرئيسي

سؤال وجواب ( فارسي ) — صفحة 149

مساهمون:

ص١٤٩
أولا : محض حفظ آبروى خود مجبور به معامله بودم . ثانيا : تو به قيمت عادله وقت نخريدى . ثالثا : در واقع قصد بيع نداشتم وقصدم بيع صوري بود وقصد انشاء بيع وتمليك نداشتم . رابعا : قدرت بر ايصال ثمن در زمان خيار نداشتم . آيا چنين بيعى صحيح ولازم است يا نه ؟ جواب : در صورت مفروضه ، بايع حقي ندارد مگر آن كه اثبات كند كه بيع أو صوري بوده وقصد بيع نكرده . واما مضطر بودن وكمتر از قيمت وقت بودن پس موجب حقي نمىشود . بلى اگر مشترى أو را اكراه بر بيع خانه كرده است وحال آن كه خانه از مستثنيات دين است بيع أو صحيح نيست . پس فرق است ما بين اضطرار واكراه ، واضطرار موجب بطلان نمىشود
سؤال 255 : در معدود ربا هست يا نه ؟ جواب : الأقوى المشهور ، عدم جريان الربا في غير المكيل والموزون من المعدود كالجوز والبيض وغيره كالفرس والثوب ونحوهما للأصل والعمومات والأخبار المستفيضة الخاصة من غير فرق بين ما إذا كان البيع نقدا أو نسية ، خلافا للمفيد وابن الجنيد وسلار ، حيث قالوا بجريانه في المعدود أيضا مطلقا ، ولجماعة منهم الشيخ ، فقالوا بجريانه في صورة كون البيع نسية . وكلا القولين ضعيف ، لكن الحكم بالكراهة من باب التسامح والخروج عن شبهة الخلاف لا بأس به . ( والله العالم )
سؤال 256 : اگر كسى باغي يا قطعه زمينى را فروخته باشد به استثناء چند درختى از آن ، آيا مقر آن درخت وحريم آن در ملك بايع باقي است كه بعد از انعدام آن درخت ، مكان آن ملك بايع باشد يا نه ؟ واگر بايع يا وارث أو غافل از اين مطلب باشند وادعا ملكيت محل آن درخت را نكنند ، مشترى بايد آن مكان را ملك بايع بداند وتصرف در آن نكند يا نه ؟ جواب : اگر مجرد درخت را استثناء كرده باشد وشرط معيت مقر آن را نكرده باشد مقر ، ملك مشترى است . غاية الأمر از براي بايع حق المرور اليه وما يتوقف عليه الانتقاع بذلك الشجر باشد ما دام كه كنده نشده است . بيش از اين مقدار حق ندارد . بلكه اگر خواسته باشد