حق - عزّ شأنه ( 1 ) - از ايشان طلب كرد ، و آن امتثال ( 2 ) امر ( 3 ) است كه حقيقت عبادت است ( 4 ) ، و نشايد كه به اين معنى بود كه ندانستند كه اگر به اين ( 5 ) معنى بودى تعديهء وى به « على » بودى . چرا كه عرب گويد « وقف فلان معه » ، يعنى : بايستاد ، و « وقف ( 6 ) عليه » يعنى ( 7 ) بر آن مطَّلع شد . و امّا آن چه ( 8 ) انسان كامل به ملايكه دهد آنست كه :
انسان كامل مظهر اسم « الله » است ، و چنانچه جملهء اسماء استمداد ازين اسم كنند ( 9 ) ، همچنين ( 10 ) جملهء موجودات كمالات خود ( 11 ) از مرتبهء انسان كامل يابند . پس ( 12 ) هر فيض كه به ملايكه ( 13 ) رسد به واسطهء انسان كامل رسد .
* متن
فإنّه ما يعرف أحد من الحقّ الَّا ما تعطيه ( 14 ) ذاته ، و ليس للملائكة جمعيّة آدم ( 15 ) ، و لا وقفت مع الأسماء الإلهيّة الَّتي تخصّها ، و سبّحت الحقّ بها و قدّسته ، و ما علمت أنّ لله اسماء ما وصل إليها ( 16 ) علمها ، فما سبّحته و لا قدّسته « تقديس ( 17 ) آدم » .
* شرح
ضمير در « ذاته » راجع ( 18 ) به احد [ است ] يعنى حقّا كه نشناسد ( 19 ) هيچ يكى از بندگان از اسماء و صفات حق مگر آن مقدار ( 20 ) كه ذات ( 21 ) آن بنده مستعد آن
هامش
( 1 ) د : سبحانه .
( 2 ) س : امثال .
( 3 ) س : امرست .
( 4 ) س : راست .
( 5 ) د ، س : بدين معنى .
( 6 ) س : وقف فلان عليه .
( 7 ) د ، س : يعنى مطلع گشت .
( 8 ) د ، س : امّا انسان كامل .
( 9 ) د ، س : مىكنند .
( 10 ) س : جمله موجودات .
( 11 ) س : خود را از .
( 12 ) س : بقيه جمله را ندارد .
( 13 ) د : ملايك .
( 14 ) د ، س : يعطيه .
( 15 ) س : كادم .
( 16 ) د ، س ، ع : علمها إليها .
( 17 ) د ، س ، و : « تقديس آدم » ندارد .
( 18 ) د ، س : راجع است .
( 19 ) س : نشناختند .
( 20 ) س : بدان مقدار . د : مقدارى .
( 21 ) س : ذات بنده .