مىآورند ، وچنان كه متعارف است شوخى وظرافت با يكديگر مىكنند ، وأصلا وقطعا پروا
نمىكنند . آيا حكم جاهل به مسأله بر آنها جارى است وچون معذور نخواهند بود آثم
خواهند بود ؟ يا آن كه حكم غافل بر آنها جارى است وآثم نيستند ؟ . وعلى اى تقدير آيا
بر آن شخص كه اجراى صيغه نموده است عقابي خواهد بود يا نه ؟
وبه هر تقدير آيا بر أو است كه ايشان را اخبار كند بر فساد عقد بعد از تذكر فساد - ؟ يا
نه ؟ . وبر فرض اين كه بر أو باشد اخبار ، آيا هر گاه آن زن ومرد از بلد عقد دور باشند ودست
عاقد به ايشان نرسد ، عاقد بايد چه كند كه از عقاب ومعصيت برهد - ؟
جواب : مادر را ولايتي بر فرزند صغير نيست ( على المعروف بين الأصحاب ، بل
المتعين في المذهب ) وبه منزله فضولي است . پس هر گاه اين عقد تمتع صغيره را از
براي كبير چنان قرار داده كه مدت آن قبل از دخول بلوغ منقضى مىشود ، پس آن عقد از
أصل باطل است . وبر أو هيچ ثمرى مترتب نمىشود . وهر گاه مدت [ تا ] بعد از بلوغ
برجاست ، [ اگر ] صغيره بعد از رشد وبلوغ اجازه كند ، صحيح است . ولكن آثار عقد كه از
جمله آنها محرميت وحرمت مادر زن باشد ، حاصل نمىشود مگر بعد از اجازه . هر گاه
اجازه به عمل نيايد مادر زن را مىتواند نكاح كند . چنان كه در صورت سابقه هم چنين بود .
وبه هر حال شوخى ها وظرافت ها اگر از باب ريبه وتلذذ بوده آن در حال محرميت
هم حرام است چه جاى آن كه در حال عدم [ محرميت ] . واگر همان نظر كردن بوده از غير
تلذذ وريبه ، پس اگر غافل بالمرة بوده است از وجوب تحصيل مسأله ، وچنين دانسته كه
محرم است ، بر أو گناه نيست . وهر گاه مقصر باشد ، گناه كرده ( در غير آنچه جايز است
[ از ] نظر وتكلم نسبت به أجانب ) . وچاره آن استغفار وتوبه است .
وآن شخص عاقد در أصل عقد عاصى است هر گاه عالم يا ( جاهل غير غافل مقصر
بوده . وبايد توبه كند . وبر فرض تقديرى كه غافل بالمرة بود عاصى نيست . وبه هر حال
هر گاه بداند كه بالفعل ثمرات عقد بر آن مترتب مىشود وآنها بر آن حال مستمرند ، لازم
است كه خبر كند ايشان را به فساد عقد
172 : سؤال : اختلافاتى كه واقع است در كتب فقها در خصوص حد رضاع ، راجح در
نظر فيض منظر كداميك مىباشد ؟ و ( انبات لحم وشد عظم ) به چه عنوان حاصل
مىشود ؟ .
جواب : تحقق اثر انبات لحم وشد عظم بسيار صعوبت دارد . واين ، اثرش بسيار كم